• Website over de 23 grondrechten in de Nederlandse Grondwet
 

Openbaar Ministerie pleit voor opheffing briefgeheim pakketjes

Op dit moment duurt het weken voor het Openbaar Ministerie toestemming van de rechter heeft om een verdacht pakketje van Post NL te openen. Dat zou snel moeten veranderen, vindt het OM.

Sinds enige tijd controleren politiehonden Nederlandse postpakketten op de aanwezigheid van drugs. Aanleiding waren klachten uit het buitenland over het op grote schaal per post versturen van drugs vanuit Nederland. In twee jaar tijd zijn tijdens zulke controles meer dan 200 duizend XTC-tabletten, enkele tientallen kilo's MDMA en amfetamine en enkele kilo's cocaïne en heroïne aangetroffen.
Vaak is het lastig om de verzenders van de pakketjes terug te vinden. Voor een deel komt dat omdat het lang duurt voor een pakje geopend mag worden zodat veel sporen, zoals camerabeelden bij de inleverpunten, dan al verdwenen zijn.

De problemen doen zich overigens alleen bij Post NL voor. Dit komt omdat Post NL de enige postbezorger is die gehouden is aan een wettelijk opgelegd briefgeheim. Dit stamt uit de tijd dat de PTT - de voorganger van Post NL - als overheidsbedrijf belast was met de ‘Postdienst' binnen Nederland het monopolie op de postbezorging had. Op deze activiteiten is het briefgeheim van art. 13 Gw van toepassing.
Dit leidt tot de merkwaardige conclusie dat er om de pakjes van Post NL net zo te kunnen behandelen als die van concurrenten UPD en DHL de Grondwet gewijzigd zal moeten worden en dat is in Nederland bepaald geen eenvoudige opdracht.

In Trouw van 22 december 2018 bestrijdt jurist Manon Julicher de noodzaak van een wijziging van de Grondwet, Alleen het wijzigen van art. 16 Postwet en het aanpasen van het Wetboek van strafvordering zouden volstaan om deze kwestie op te lossen.

Rob Zenger van Bits of Freedom zette principiële kanttekeningen bij het feit dat het Openbaar Ministerie het briefgeheim kennelijk wil opheffen omdat de procedure omslachtig is en veel tijd kost:
'Wij kunnen goed begrijpen dat het Openbaar Ministerie processen die onnodig lang duren, efficiënter wil maken en belastinggeld goed wil besteden. Maar waar we het hartgrondig oneens over zijn, is de wijze waarop men dit in de bovenstaande voorbeelden wil bereiken: door het schrappen van noodzakelijke waarborgen die burgers beschermen. Onze vrijheid mag immers best wat kosten.'

 

Nieuwsarchief

Uitgelicht


Statenverkiezingen in Caribisch Nederland
In 2010 zijn Saba, Sint-Eustatius en Bonaire bijzondere gemeenten van Nederland geworden. Bij deze operatie werd vergeten om de drie bij een provincie in te delen met als gevolg dat de Nederlandse staatsburgers daar niet in de gelegenheid zouden zijn om (indirect) hun stem uit te brengen voor de Eerste Kamer.
Om het probleem op te lossen is de Kieswet aangepast en daarvoor moest in 2017 ook de Grondwet veranderd worden. Aanvankelijk was het plan om de drie betrokken eilandsraden mee te laten stemmen voor de Eerste Kamer. Daar deed zich echter de moeilijkheid voor dat net als bij de gemeenteraden ook niet-Nederlanders voor de eilandraden mogen stemmen, terwijl voor de Statenverkiezingen het Nederlanderschap een vereiste is.
Voor de drie kleine Caribische eilanden is daarom een aparte verkiezing in de Kieswet bedacht. Tegelijk met de eilandsraadverkiezingen mogen de kiesgerechtigden met een Nederlandse nationaliteit op de eilanden ook hun stem uitbrengen voor een ‘kiescollege’. Dit college heeft als enige taak mee te doen aan de Eerste Kamer-verkiezingen. Samen zijn de drie eilanden goed voor 0,11 Kamerzetel.
(gepubliceerd op 19.03.2019)

Knipoog

Parlementair taalgebruik

Op 26 september 2018 schreef Ewoud Sanders een column in NRC Handelsblad over parlementair taalgebruik.
'Na de Algemene Politieke Beschouwingen van vorige week begint de vraag zich op te dringen hoe ver politici kunnen gaan voordat zij door de Kamervoorzitter worden teruggefloten. Wilders, die de beschouwingen mocht openen, zette meteen de toon. Ik telde drie keer oprotten en één keer 'Rot zelf lekker op!' Dit was gericht tegen 'de bende van Denk', zoals Wilders ze noemde. (…) Inmiddels lijken oprotten, oppleuren en oplazeren in Haagse kringen zo geaccepteerd dat de Kamervoorzitter ze kritiekloos laat passeren. Ik vind dat opmerkelijk. Zeker als je bedenkt dat van politici nog altijd wordt verwacht dat ze een voorbeeldfunctie vervullen.'
(gepubliceerd op 10.10.2018)

 Lees de hele column van Ewoud Sanders.